Eerbetoon aan onze vaders: Paul Wittmann en David Shortt

Zijn persoonlijke leven was even vervullend.

In mei 1963 trouwde hij, begon aan het avontuur van het ouderschap en verwelkomde snel achter elkaar drie zonen, telkens met twee jaar tussen ieder kind.
Paul was een man die de waarde van tijd begreep, niet alleen doorheen de ingewikkelde mechanica van een horloge, maar ook in het kostbare verloop ervan. Hij was een verwoede lezer, vooral in het Engels, en zijn kennisdorst was onverzadigbaar. Hij beheerste meerdere talen en was een fervente liefhebber van levenslang leren. Of het nu ging om de nieuwste managementtheorieën, de complexe wereld van de gemmologie, of iets anders dat Maison De Greef een concurrentievoordeel kon geven, Paul absorbeerde het allemaal. Hij was een visionair die begreep dat hij voortdurend moest evolueren en zijn begrip moest uitbreiden.

Hoewel Paul geen stereotype sporter was, waren zijn passies levendig en diep persoonlijk. Dankzij zijn oom Jean Wittmann ontwikkelde hij een diepe liefde voor muziek en kunst, en zich uitstrekte tot een vurige waardering voor oude auto’s en motoren. Zijn garage was zijn heiligdom, een plek waar hij talloze uren besteedde aan het nauwgezet restaureren van deze vintage schoonheden. Stel je hem voor, met vet aan zijn handen, een twinkeling in zijn ogen, een klassieke motor weer tot leven brengend. Het hoogtepunt van deze toewijding was de pure vreugde om met deze gerestaureerde schatten in verschillende rally’s te rijden, de wind door de haren, het gebrul van de motor als een symfonie in zijn oren.

Het carrièrepad van mijn vader was niet slechts een reeks promoties.

Het was een saga van wereldwijde intriges. Hij reisde veel, was altijd op het juiste moment op de juiste plaats, politiek gesproken. Het is werkelijk moeilijk te geloven dat hij een “normaal” leven leidde. Zijn verhaal is er een van constante beweging, strategische positionering en een zonderling vermogen om in complexe situaties te navigeren. Hij was getrouwd, scheidde en trouwde vervolgens met mijn moeder toen ik nog een heel jong kind was.

Samen met mijn moeder, onze eigen Moneypenny, gingen hij op zakenreizen naar verre landen die maanden duurden. Deze afwezigheden, hoewel soms uitdagend voor een jong gezin, verdiepten alleen maar de mysterieuze sfeer rond mijn vader. Tijdens familiediners verraste hij ons soms door een pianodiploma tevoorschijn te halen, of vloeiend een taal te spreken waarvan we niet wisten dat hij die kende. Deze momenten riepen altijd dezelfde vraag bij me op: “Wie is deze man die ik mijn vader noem? Zijn hij en mijn moeder geheime agenten?” Het was een steeds terugkomende grap, maar een die voortkwam uit een oprecht gevoel van ontzag voor zijn veelzijdige aard en de ogenschijnlijk grenzeloze diepte van zijn ervaringen.

Naast zijn raadselachtige professionele leven was mijn vader een formidabel sportman. Hij excelleerde in veldhockey, gaf de voorkeur aan de rauwe kracht van rugby boven het meer ingetogen tempo van voetbal, en koos de behendigheid van tennis boven golf (hoewel golf uiteindelijk wel zijn weg vond in zijn leven tijdens zijn pensioen, zodra hij “gepensioneerd” was van de meer fysiek veeleisende sporten). Het was een herculische taak om hem bij te houden op de skipistes. Hij was een waas van snelheid en precisie, moeiteloos glijdend over zelfs de meest uitdagende afdalingen.

Zijn ware passie was echter lezen, met name spionageboeken. Hij verslond ze, maar bleef altijd nauwgezet op de hoogte van het laatste wereldnieuws, zodat hij altijd iedereen een stap voor was. Het was alsof hij voortdurend inlichtingen verzamelde, zelfs in zijn vrije tijd.
Vandaag probeer ik hem zo regelmatig mogelijk in Frankrijk te bezoeken, en ik kijk ernaar uit hem binnenkort te helpen de kaarsjes uit te blazen op zijn 86e verjaardagstaart. Elk bezoek is een nieuwe gelegenheid om nog een fascinerende laag van deze ongelooflijke man, mijn persoonlijke 007, te ontdekken.