Ode voor Arnaud
scroll
Lieveheersbeestje, muziek en diamanten
de handleiding voor de perfecte Arnaud
Vergeef me als deze ode een beetje verloren gaat in vertaling - ik schreef het origineel in het Frans. Beschouw het als een edelsteen: de slijpvorm is wat ruw, maar de glans komt recht uit het hart… en de liefde? Die is 24-karaat.
Voor je 57ste lente, mijn lievelingsjuwelier,
Blijf je die man-orchestra, Arnaud.
Een alchemist die ruw goud omtovert tot poëzie,
Edelstenen laat schitteren als lachbuien,
En onze vijfendertig jaar samen doet voelen als een eeuwigheid… die altijd te kort is.
Je kwam ter wereld met een potlood in de ene hand en een boek in de andere.
Het ene om juwelen te schetsen die zo gedurfd zijn als de bruggen van Calatrava,
Het andere om je ziel te voeden met jazz, besneeuwde bergen (en onvoorspelbaar, net als jij),
En Kevertjes die ruiken naar benzine en avontuur.
Jij bent die ene die diamanten toefluistert zoals anderen paarden toespreken.
Die 20 kilometer loopt alsof het niks is, voor het goede doel,
Die duiker die schelpen en krabben bovenhaalt… en moppen die een oude zeebonk doen blozen. Je verzamelt auto’s zoals anderen postzegels,
Behalve dat jouw “zegels” motoren hebben die luider spinnen dan een nest jonge katjes,
En dat je Kever minstens even trouw is als onze twee honden, Hubert en Tabatha.
En ik?
Ik ben de verstekeling op al je uitstapjes.
Die nooit weet of we naar Knokke rijden
Of naar een expo van Dotremont,
Waar jij me (voor de elfde keer) uitlegt,
Waarom zijn logogrammen geniale, onderschatte meesterwerken zijn.
Jij bent die vader die onze kinderen leerde dat juwelen,
Net als het leven:
Gepolijst moeten worden, hersteld, En soms breken.
Maar dat ze altijd mooier zijn als er een snuifje gekte in verwerkt zit.
Jij bent mijn man, mijn partner.
Diegene die me doet lachen als de hemel grijs is,
Die me verrast als ik denk alles al gezien te hebben,
En die me na dertig jaar nog zin geeft om in mijn versleten pyjama te dansen
Op een nummer van Joe Jackson om drie uur ’s nachts.
Dus vandaag geef ik je deze ode:
Een creatie van woorden, een beetje gedeukt, een beetje glanzend,
Net als jouw werken: kwetsbaar, onverwoestbaar en perfect tegelijk.
Want uiteindelijk, Arnaud Wittmann,
Jij bent het kostbaarste kunstwerk in mijn atelier.
Gelukkige verjaardag, mijn lief.
Moge dit jaar even sprankelend zijn als een diamant in de middagzon,
Even eerlijk als de lijn van je potlood,
En even vol verrassingen als je meest dwaze plannen.
Tania
